Eerste Asado & Perito Moreno

Op de camping in El Chaltén zie ik een stookplaats en een rooster om een Asado te maken, Malisse doet het inkopen en ik stook het vuur op, na 2 uur stoken heb ik voldoende brandende houtskool om de Asado te starten, 700 gr vlees, één paprika doormidden gesneden en gevuld met ei en kaas.

Voorbereiding voor de Asado

Vlees met zout inwrijven en op de gril, langzaam garen. Ongeveer 1 uur en dat lijkt lang, maar je moet het langzaam laten opwarmen “ slow cooking “, dan ik het klaar. Het smaakt voortreffelijk, vooral het vlees van hier. Eerste Asado geslaagd.

Niet te veel kooltjes onder het rooster

Het is tijd om afscheid te nemen van Melissa, top meid en er een adresje bij om eens op visite te gaan. Ik ga in de avond nog een biertje pakken en er speelt een bandje, niet om aan te horen.

Vroeg vertrek ik naar Calafate, de plek om naar de Perito Moreno gletsjer te gaan kijken, deze valt in een meer en iedereen die naar Argentinië reist moet m zien, dus ik ook. Als ik wat later in de middag aan kom, geloof ik mijn ogen niet. Echt fantastisch, niet druk, maar super aangelegd roestvrijstalen wandelpad en wat een uitzicht.

Als ik aankom
Dichterbij WoW 😳
Verder omhoog ingezoomd

Ik stop na elke 10 meter en maak foto’s, wonderschoon. Plots hoor ik een harde krak, geluid alsof er iets afbreekt. Ik blijf staan en ff later gebeurt het, een groot stuk breekt af en plonst in het water, er ontstaat een tsunami, een grote golf die het meer in verdwijnt.

Deze pijlers zijn 55 meter hoog
Geen woorden voor
Aan de zijkanten instaat de golf
Andere foto van een tsunami

Na dit fenomeen te hebben gezien, ga ik terug naar Cafayate, er is een 8 daags festival en ik denk een paar extra dagen te blijven. Als ik het terrein op loop valt de muziek wel heel hard tegen, morgenochtend weg hier.

Mooi podium, maar slechte muziek

Gelukkig krijg ik nog een bus gereserveerd voor half 12. Door naar Torres del Paine.

In de verte neem ik Torres del Paine waar.

Fitz Roy & Cerro Torre

Een hele rit vanuit Tranquilo naar El Chaltén. Eerst vanuit Chili, een prachtige omgeving verlaten waarbij ik geen foto’s kan maken, ik zit in een geblindeerde bus over een ‘alweer’ onverharde weg. Hoe dichter ik bij Argentinië kom, hoe droger het wordt, dor, een dessert aan deze kant van de Andes. Grens passeren en morgen door naar El Chaltén. 10 uur duurt de rit over de ruta 40, deze beruchte weg weer opgepakt, een nachtbus. Als ik wakker word, zie ik de Fitz Roy in volle glorie in het ochtend licht, prachtig mooi, indrukwekkend.

Eerste blik op Fitz Roy
El Chaltén als ik terugkom van een wandeling

Vroeg in de ochtend in El Chaltén plannen maken wat te wandelen, eerst naar een uitzichtpunt, van waaruit ik de Cerro Torre goed kan zien, ik ga laat in de middag het weer is fantastisch.

Op de achtergrond Cerro Torre

Een hele wandeling naar boven, niet druk omdat het al laat is. Ik had afgesproken met Melissa de Amerikaanse ( waarmee ik al eerder op de vulkaan stond) en een Duitse meid om samen naar boven te lopen, maar helaas hadden we niet goed afgesproken. Ben weer super snel en haal wat mensen in. Als ik aankom het ik een magistraal uitzicht.

In mist gehulde Torre

Links in mijn panorama zie ik een berg die wel heel veel lijkt op de “ Himmelsleiter-Bernina Bianco Graat “, adembenemend.

Kijk eens Waldo, Karel en Reinier.

Geen woorden voor al deze schoonheid. Ik blijf er twee uur zitten en laat deze schoonheid op mijn inwerken, hiervoor ben ik gekomen en dan dit weer, het eerste mooi weer window van het seizoen.

Fijn z’n mooie zoom

Uiteindelijk loop ik terug en op tijd ben ik voor happy hour 🍺. De dames hebben me ge-appt waar ik uithang en ze komen ook een biertje drinken. Melissa wil wel mee aankomende dagen, van mij mag het, maar ik heb een eenpersoons tentje. Krap dus. We spreken af om na 9 uur morgenochtend te vertrekken. Na de grote stoet en we gaan niet op de officiële campground staan zeg ik.

Eerste nacht bij Lago Hija
Window, Window

Wat hebben we een mazzel met het weer en we horen dat Alex Honnald ergens rond zwerft, zou wel heel leuk zijn hem te ontmoeten

Weerspiegeling in lago Hija

We nemen een pad waar waarschijnlijk niemand over heen loopt en idd we zien ook niemand, ik spannende rivier crossing en vreemd dat hier niemand loopt.

D’r komen wat wolken

Het pad is slecht aangegeven, maar wij vinden onze weg naar de Rifugio waarbij ik weer een leuke kampeerplek spot, we eten en drinken in de Rifugio en morgen gaan we de Fitz van weer een andere kant zien.

Gisteren zijn er veel klimmers naar boven gegaan

Wij lopen richting eindpunt van onze tocht en van daaruit gaan we een andere weg terug. Tijdens onze lunch komt er een condor over vliegen, wowww.

Wat een grote vogel

Op de terugweg vinden we weer een prachtige spot om te kamperen. Een top wandeling en wat een geluk met het weer.

Melissa wijst naar Fitz

iPhone verdronken, terug naar Coyhaique en weer door naar Puerto Rio Tranquilo

Cerro Castillo was nat, dus terug naar de grote stad om iets met de telefoon ( computer) te doen. Gelukkig vind ik al snel een iPhone service en de man achter de balie schroeft m open, oei echt nat. Ik had al een pak rijst gekocht en daar lag hij al twee dagen in, mocht met zoveel nattigheid niet baten. De man stelt me gerust en hij zegt over twee uur terugkomen, ik ga naar het leuke hostel waar ik eerder was geweest. Pak alle nattigheid uit en de vrouw des huizes bied aan om alles te wassen, super. Na twee uur ga ik terug naar de service man, nog niet klaar “ kost ongeveer € 80 “ zegt de man, kom over een uur maar terug. Batterij en scherm worden vervangen. Als ik voor de tweede keer terug ben is ie gefixt, top, heerlijk, gelijk ff naar een WiFi punt en doorgeven hoe en wat.

Eerst nog een poging gedaan de was te drogen, vergeefs.

Klaar voor de reis naar Puerto Rio Tranquilo, op deze route rijd ik weer langs Cerro Castillo en af en toe heb ik vanuit de bus uitzicht van wat ik tijdens de wandeling in de mist heb gemist.

Verse sneeuw op Castillo

In Tranquilo is het een drukte van jewelste, hier gaan elke dag 4000 mensen naar de Marmol grotten kijken. Deze zijn echt de moeite waard heeft men mij verteld. Eerst ga ik lekker uit eten, een restaurant die ik als tip van de twee Amsterdammers heb gehad. Top eten en prachtig uitzicht over het meer.

Woef

Morgenochtend scheep ik in om samen met twee Amerikanen die ik al eerder trof, naar de grotten te gaan. Fullspeed over het meer. Het waait bijna niet en de zon schijnt.

De zon weerkaatst uit het water tegen de rots, prachtig

Ik kan niet stoppen met foto’s maken, wel honderd. Straks terug kijken en de mooiste bewaren. De boot vaart een grot in en achteruit, een grot vaart hij door, past net.

Een van de mooiste

Het is weer tijd om deze drukke toeristische attractie te verlaten, als ik sta te wachten bij de bus. Komt de Amerikaanse Melissa aan uit Cerro. We gaan samen een biertje drinken een andere Amerikaan die ik eerder trof sluit ook aan. Na het tweede biertje moet ik me haasten. Ik ga terug naar Argentinië. De weg langs het meer is adembenemend, hoge besneeuwde toppen met het en der gletsjers er tussen. Heel mooi.

Onderweg naar het grensplaatsje Chili Chico

Als we dichter bij Argentinië komen wordt het woestijn achting. Totaal anders dan de laatste 2 weken in Chili, maar ook prachtig.

Stoffige weg

Als aankom kan ik nog door met de bus naar Argentinië en dat doe ik dan ook. Tijd voor de echte goede wijn en vlees.

Of wordt het vis

Cochamó-Hornepirén-Chaitén-Puyuhuapi-park queulat-Coyhaique

Follow de ruta 7, 🌶 Chili, bypass met veer en snellere weg volgens mijn lift (chauffeur). Bussen, liften, uitstapjes met wandelen en boot. Dit traject is eigenlijk al een vakantie van een of misschien wel twee maanden waard.

Op de boot over de meren, die overgaan in de Oceaan.

Cochamó aan een prachtig meer en een fantastisch hostel met een super ontbijt. De invloeden van de Duitsers en Italianen is hier niet te miskennen. Kuche staat op de kaart, het raam van het restaurant of gewoon bij de supermarkt. Helemaal Duits. De namen van de bovengenoemde uitbaters ook. Ergens zijn hier massaal Duitsers naar toe geïmmigreerd. Pizza & pasta, als is een pizza ga eten 🥘 is de bodem zoals het hoort, knapperig en dun, erop een heerlijk smakelijk kaas, rucola, ansjovis, parmaham en tomaten puré. Top. Ik blijf twee nachten, dans met een Chileense op het balkon een traditionele dans en een Amerikaanse drink samen een wijntje met we. Zij blijkt ook te klimmen, maar eigenlijk ijsklimmen. De tweede dag neem ik afscheid van alle mensen waar ik twee daagjes mee ben opgetrokken. Eerst nog op de foto met de vrouw des huizes en dan komt de bus naar Hornepirén, ik wil eigenlijk direct door naar Chaiten, maar er rijden geen bussen direct. Zelfs 3 bussen moet ik nemen en steeds dezelfde jongen gaat mee, een Chileen, hij spreekt goed Engels en doet alles om mij te helpen, alhoewel er niets fout kan gaan. Als ik samen met de Chileen na het derde traject uitstap, zoeken we een camping, best een leuke plaats. In de avond ga ik naar een plaatselijk feest en word uiteindelijk ten dans gevraagd door een plaatselijke dame, erg leuk een eenvoudig dansje. Huphuphuphup, gelukkig de dans eindigt, eentonig, maar de plaatselijke bevolking schijnt het zeer amusant te vinden.

Ontbijt in Cochamó.
Uitzicht op de vulkaan aan de andere kant van het meer.

Ik breek te tent af en zoek het veer, twee Italiaanse fietsers die gisteren ook op de camping aankwamen gaan op hetzelfde veer. Het veer gaat naar Galeta Gonzalo hier moet ik liftend 60 km verder, er staan uiteraard meer liftsters. Plots zie ik de bus van het veer komen waar ik in Hornepirén naar info heb gevraagd, ik mocht toen niet mee. De chauffeur ziet mij en zwaait, kom. Ik loop er naartoe en mag mee. Joepidepoepi niet liften, enkele liftsters zien het natuurlijk, maar mogen niet mee van de chauffeur. Ik kom aanwin Chaiten en zoek een camping, en plots staat de Amerikaanse weer voor me. Melissa we drinken een wijntje, een andere Melissa uit Duitsland schuift aan en we spreken af om morgen naar een vulkaan te wandelen.

Onderweg naar de vulkaan, de bomen zijn alle beschadigd van de uitbarsting van 2008.

Ik sta op vroeg in de ochtend en moet nog vanalles doen, wanneer gaat mijn bus, heb ik tijd om met de dames te gaan wandelen?

De buschauffeur zit opgepropt tussen de bagage 🧳

Ik regel alles en om stipt 10.00 uur sta ik bij de bus. Op naar de vulkaan. Een hele leuke makkelijke wandeling, uiteraard worden we belaagd door de steekvliegen en Duitse Melissa wordt er helemaal gek van. Het uitzicht is prachtig en we lopen terug. De bus komt ons rond 15.00 uur ophalen, om 16.00 gaat mijn bus in Chaiten naar Puyuhuapi. De bus komt rond 15.15 en onze chauffeur neemt te tijd om ons te vermaken met zijn 10 snarige gitaar, erg leuk. 2 Roemeense fietsers die ik eerder heb ontmoet zien me staan en ik hoor de jongen roepen “Pierre”, ff babbelen. Ik ben op tijd terug voor de bus en dan zie ik de Italiaanse fietsers weer, ff babbelen.

Uitzicht naar de Pacific
De krater.

Ik heb bijna geen Chileens geld, de camping wil cash, bij een supermarkt en een restaurant kan ik betalen met de kaart en ga uiteten. De volgende ochtend tref ik twee Nederlandse dames met de fiets, mijn leeftijd en een van hen ziet dat ik koffie heb. “Wil je ook een bakkie”, vraag ik en we kletsen wat. Ik verlaat de camping zonder te betalen en besluit te gaan liften, 10 minuten en yes, go, naar park Queulat. Ik ga naar de camping op het park “ alleen cash”, ik vraag:”bel je baas en wissel me € 10 dan kan ik betalen”. Gelukkig doet deze gast dit, ik zet mijn tent op en ga 4 km wandelen richting uitzicht op de gletsjer, als ik terug kom zie ik de Hollandse dames. Ongelofelijk, maar eenzijdig op dit moment wel 5 partijen die ik steeds tegen kom.

Kuche

Vandaag wordt het lastig, 170 km liften, dirt road en weinig verkeer. Op naar Coyhaique. Ik sta 15 minuten en yes lift. 4,5 later zetten ze me af op een splitsing 35 km van Coyhaique, ik sta te liften en de bus komt. Ik geloof het zelf niet als ik rond 15.00 in Coyhaique rond loop, zoek een café met WiFi, bel Dees die met Kayleigh uiteten is en reserveer een leuk hostel.

Ik ga ook uiteten.

Rio Del Manso & Cochamo

In de bus naar Villegas, iedereen gaat naar Bolsén, ik heb besloten ongeveer de trekking te doen die Cris en Frank deden enkele jaren geleden. Bij Villegas ben ik idd de enigste die uit stapt, pak mijn rugzak en wandel een stukje de dirt road op. Steek mijn duim omhoog en de derde auto stopt, dat is lekker snel. Hij neemt me mee ( 34km) tot de laatste camping 10 km voor de grens met Chili. Ook hier tref ik weer zeer vriendelijke Argentijnen, ik word weer uitgenodigd om vanavond mee met hun te eten, “ja” zeg ik en loop naar de Rio om een verfrissende duik te nemen. Best aangenaam water. Ik bestudeer de route die C&F hebben gedaan, informeer nog bij de camping en besluit een iets andere route te nemen, langs het lago Vidal Gormez, wel iets langer, maar men verzekerd mij dat deze route mooier is. Om half 10 is het eten klaar en ik heb ondertussen een fles wijn gehaald en deze delen we. Maken een gezellige babbel en dan is het bed tijd, “tot morgenvroeg “ zeg ik.

Op naar Paso El León

Als ik wakker word ligt alles nog op één oor. Ik besluit om in te pakken en op tijd ben ik weg, 10 km wandelen naar de grens. De laatste km krijg ik een lift. De Argentijnse grenswacht heeft moeite met mijn paspoort en het duurt een half uur voordat ik door mag, iets verder op moet ik de Rio over en er blijkt een gratis veerdienst te zijn. Aan de overkant zie ik dat er ook eventueel in een mandje de andere kant bereikt had kunnen worden. Door naar Paso El León. De Chileense grenswacht staat al te wachten. Pedro en zijn oudere collega. Waar ga je heen, hoe lang blijf je, ben je alleen, enz een kort vragen vuur. Dan wordt het paspoort gecheckt. Alles duurt een uur. Gelukkig mag ik de hotspot van Pedro’s telefoon gebruiken om door te geven waar ik ben en dat ik enkele dagen geen bereik heb. Stempel en go, maar voordat ik vertrek krijg ik van de oudere grenswacht nog een preek, dat ik vooral voorzichtig moet zijn ‘alleen’

Gratis oversteek.

Op naar Torrentoso, volgens de kaart 10 km, maar naar mijn gevoel zijn hier kilometers net zo lang als miles, ik wandel tot aan een splitsing boven Torrentoso en steek een hangbrug over. Dan wordt ik verwelkomd door de dame van het huis verder op, meneer u kunt hier overal uw tent opzetten en dat doe ik dan ook, volgens de kaart heb ik 20 km afgelegd. Bergje op en bergje af, volgens mijn benen ruim 25 km. ( 10 km + 21469 stappen )

Plekje op de ranch

In de ochtend word ik gewekt door een jonge hond, met zijn poot prikt hij drie gaatjes in mijn tent. Snel probeer ik hem buiten de tent te krijgen, maar hij blijft terug komen. Ik sta op en jaag hem naar zijn huisje. Op naar het meer van Vidal. 15 km. Als ik na 5 km aankom bij het meer kan ik eventueel met een boot de volgende 10 km overgezet worden, ik besluit te lopen, na een kort stukje denk ik al ‘had ik die boot maar genomen’. De weg trekt zich lang en is zeer vermoeiend. Steekvliegen komen en het kost me veel energie. Uiteindelijk bereik ik het strand aan het einde en de steekvliegen jagen me in het meer.

Een lekker duik in het water en verlost van de steekvliegen
Grande Lago Cochamo

Dezelfde dag door naar grande lago Cochamo. Ik verloop me, vind de weg niet en het kost me minstens een uur. Verspilde energie, laat in de middag kom ik kapot aan bij het mooie, zeer mooie meer. ( 30981 stappen).

Scharnieren van hout
Uitgesleten pad

2 nachten alleen in de bushbush, vandaag loop ik naar La Junta het centrale punt in de Vallei Cochamo. Graniet om me heen, wow hier is veel big wall te klimmen. Mooie lijnen, moeilijke lijnen, ik informeer bij de man van de receptie en ze hebben een hand geschreven topo, ziet er goed uit, veel rond om de 6e graags. Veel jongelui op de camping, ik spreek een Amerikaan en we eten samen staand aan een soort van buiten barretje. ( 30840 stappen ).

Modder en natte voeten
Ff drogen

De volgende ochtend ben ik weer voor iedereen wakker, bak n eitje en zet een bakkie thee, voordat het water kookt is het gas op. Goed getimed. Als ik klaar ben met mijn ontbijt ga ik er weer vandoor. De weg trekt zich heel lang, vooral omdat men zei dat het plano zou zijn en dat is het geenszins. Gewoon bergje op en bergje af. Als ik eindelijk het twee sporige pad bereik, zijn er ook gelijk auto’s. Ik lift en heb weer binnen één minuut een lift, op naar Cochamó. ( 20130 stappen )

Desayuno, eitje, brood en thee.

Het eerste de beste hostel pak ik, ziet er mooi uit, 2 nachten graag. Heerlijk hostel met leuke gasten en in de ochtend een fantastisch ontbijt.

Graniet
Zoek de lijn Karel

Onder langs de Tronador 3478 m

Geel onder is start, geel boven met de boot & bus & boot terug naar Bariloche. Rood is bivak plek.

Na mijn laatste avontuur met veel wind is het weer opgeklaard, ik ga wandelen vanaf Pampa Linda naar Frias, waar ik vervolgens een boot neem over een prachtig door stijle bergen ingesloten meer. Dan 3 km met een bus en daarna een lange tocht over Lago Nahuel Huapi. 2 overnachtingen heb ik gepland.

De Tronador

Een busrit van eerst 1 uur over de verharde weg en dan 2 uur dirt road, hobbel de hobbel, inschrijven bij de boswachter. En daar ga ik dan, 18 kg op mijn rug, eigenlijk heb ik een beetje spijt van het feit dat ik geen spullen ( die ik echt niet nodig heb, bv. koptelefoon ) in depot heb gelaten in Bariloche. eerst loop ik naar een mooie plek om onder een van de vier gletsjers de watervallen te bewonderen.

Meer dan 100 meter hoge Cataratas

Prachtig uitzicht, ik blijf er zeker een uur, totdat de aanval van de steekvliegen start. Ik loop terug naar de hoofdroute, maar voordat ik daar aankom hebben de vliegen me helemaal gek gemaakt. Ik besluit om de tent op te zetten en een middag dutje te doen, Siësta.

Beschermt tegen de steekvliegen

Als ik wakker word is het al 18.30, schijnbaar Had ik het nodig. De vliegen weg jagen kost veel energie, daar ga ik mee stoppen. Ik besluit om hier te blijven en maak een soepje, ff kaart bestuderen en al snel is het 21.00, slapen en morgenvroeg we op pad.

Lekker soepje, ik had de tent weer ingepakt, maar blijf toch hier.

Om 6.30 sta ik op en ga aan de wandel. Vandaag een tocht bergop naar een hut, daar kan ik ook bivakkeren. Als vroeg in de middag aan kom, is het voor mij nog te vroeger om te stoppen, ik klauter nog omlaag en op een mooie plek onder een van de vier andere gletsjers zet ik mijn bivak op en vlucht in de tent. Zoem zoem steekvliegen.

Uitzicht naar het meer Lago Frias vanaf rifugio Roca
Uitzicht vanaf mijn 2e bivak

Plots hoor ik iemand roepen, “is daar iemand”, ik rits mijn tent open en een dame uit Argentinië staat voor mijn tent. 50% Nederlands & 50% Duits, echter spreekt ze geen van beide talen, wel goed Engels. We gaan samen op een mooi plekje met prachtig uitzicht koken, ieder ons eigen potje. Zij heeft hier in een van de rifugio’s gewoond met haar man, ik zeg “ mijn Mujer zou hier ook kunnen wonen”.

Tunnel gezaagd

De volgende ochtend weer vroeg op, de Argentijnse is zelfs iets vroeger dan ik. Zij heeft geen tent, maar een bivakzak. Dit gedeelte heeft meer opstakels en ik worstel me tussen en over bomen heen. Af en toe op mijn knieën onder door en ik merk hoe stijf ik ben. Ik kijk af en toe op Google Maps of ik in de goede richting loop. Na 4 uur ploeteren kom ik aan bij de steiger in Frias.

De laatste Rio passage en nu met brug

Dan Boot/bus/boot, een van de dames van de boot firma zorgt dat ik een boot eerder mag vertrekken. Adieu Tronador. Op naar het volgende avontuur.

Lago Nahuel Huapi

CAB Lluvu “wind & regen” terug naar Bariloche

De Duitsers hadden gelijk, ik word opgevreten door de steekvliegen. Uiteindelijk kom ik aan bij het meer Lluvu, maar ik vind het pad niet, ergens heeft iemand in het zand een pijl getrokken en deze volg ik. Uiteindelijk loopt ook dit pad dood in het meer. Als ik goed kijk zie ik sporen in het water en doe mijn schoenen uit en waag het erop. Het gaat prima, aan de kant is het knie hoogte ondiep. Na een kleine kilometer door het meer badderen kom ik aan de andere kant, duidelijk sporen van kampementen. Ik besluit mijn tent op te zetten en duik in het ondiepe gedeelte, best fris maar het gaat. Als verder in het water ga zijn de steekvliegen weg. Heerlijk lekker rust.

Mooi plekje aan Lluvu CAB

Plotseling hoor ik een stem, maar ik zie niemand. Ik probeer te lokaliseren waar het vandaan komt, maar het verstomd. Ik roep hola, hola, maar niemand reageert. Ik stap uit het meer en maak een vuurtje met veel rook. Af en toe wat takken met blad dat helpt. Ik verken de buurt, maar vind geen pad, vreemd hier moet het ergens zijn. Dan zet ik mijn telefoon aan voor locatie en zie waar ik ben en ook dat er schijnbaar aan de andere kant van het meer een pad is. Mijn kaart verouderd? Nieuw pad? Ik weet het niet.

Tronador +/- 3500m met gletsjer

Dan hoor ik weer stemmen, meer stemmen en plots duiken er 4 mannen op uit het bos, Argentijnen. Als ze mij zien komen ze naar me toe en maken ook een bivak in debuut van het vuur. Ik vraag de weg en ze spreken redelijk Engels. Ik een beetje Spaans. Ze vertellen me hoe ik morgen op het pad kom en door naar de scharte kan klimmen om verder te gaan. Ze nodigen me uit om mee te eten, lekkere polenta, nog nooit zo goed gehad.

Regen en wind

Ochtend, regen en wind. Ik zie de toppen niet meer. Waar moet ik heen. Ik besluit om terug te gaan. Heb ook niets doorgegeven aan het thuis front. Ik zoek het pad aan de andere kant van het meer, maar ook hier geen pad en besluit weer door het meer te lopen, nu aan de andere kant, bergje af en dat weer stijl omhoog, ploegend omhoog. De wind trekt aan en blaast met omver, helpt me omhoog, door naar lago Negra en direct door omlaag.

Hoezo, het waait!!

Als ik uiteindelijk na 25 km in de benen beneden ben, zie ik een bierkraam, ff zitten. De bus naar Bariloche komt over een uur.

Terug naar Mendoza en door naar Bariloche & de bergen in.

Als ik bedenk dat ik deze weg ook helemaal terug had moeten lopen, zucht, gelukkig een lift geheel terug naar Mendoza. Onderweg krijgen we om beurten de Maté aangereikt ( een soort van thee/achtig/yerba kruiden), je drink totdat het slurpt. Geeft het terug aan degene die schenkt en deze persoon geeft ‘m weer door. ( in eerdere blog aandacht aan besteed) paf, knal, extra hobbel, de chauffeur stopt en wat blijkt, een lekke band, verwisselen maar. Uiteraard help ik mee. En na een half uur gaan we weer verder.

Hobbel de hobbel

Uiteindelijk ben ik terug in Mendoza en daags erop vertrek ik naar Bariloche.

Bariloche is een soort van Zwitserse nederzetting in een soort van alpien gebied.

Mijn Hostel

Super toeristisch en wat me op valt is dat zowat iedere toerist jonger is dan 30 jaar. Ik wil zo snel mogelijk weg en ga met de bus naar Colonia Suiza, ja echt ook gesticht door een aantal Zwitsers.

Kopie van….

Als ik het toeristische dorpje doorloop, vreet ik alleen maar stof, er zijn hier geen verharde wegen en de Argentijnen racen af en toe tussen de menigte door. Snel weg hier. In alle haast vergeet ik Dees door te geven dat ik waarschijnlijk 5 dagen van de aardbodem verdwenen zal zijn.

Ach ook nog ff een echte “Spaanse” naam bedenken

Ik vertrek snel uit deze nederzetting die overigens op een prachtige plek tussen meren in ligt. Op naar het Zwarte “ Lago Negra “, ik zet mijn tent op zowat aan het meer, echt prachtig.

No comment

Ik maak een soepje en ga lekker slapen.

In de ochtend

Vroeg vertrek ik richting CAB Lluvu, eerst klauteren en door sneeuw veldjes naar een kam op pakweg 2000 meter, dan stijl door het geröll omlaag, om vervolgens helemaal af te dalen naar een beekje op pakweg 1000 meter, ik weet het niet exact omdat mijn batterij van mijn klokje leeg is. Beneden aangekomen moet ik door een woud van een soort van bamboe en omgevallen bomen een weg vinden naar Lluvu. Steekvliegen en muggen zwermen om me heen, jakkus. Ik kom 2 Duitsers tegen en zij vertellen dat het nog erger wordt met deze stekers.

Uitzicht op de Monte Tronador 3478m

Met Ari naar 5403 meter!!!!

Vierduizenders doe ik niet meer, maaaaar 5000 meter is toch wel weer apart…., Ari heeft weinig ervaring met hoogte, maar is super geïnteresseerd, ik stel voor om rustig aan te acclimatiseren, met Dees was ik al meerdere keren boven de 4000 meter, maar natuurlijk niet naar boven gelopen.

Ergens rond de 3000 meter

Het gaat lekker, we spreken af om naar 3500 meter te lopen en dat gaat gemakkelijk, Ari haakt n beetje aan, ik hoor m af en toe hijgen. Als we boven zijn maak ik een thee en lopen we terug naar 3000 meter. Hoog lopen, laag slapen en goed drinken is mijn advies naar Ari. We zetten de tenten op.

Deze lenticularis voorspelt de wind

De weersvoorspelling is niet al te best, men heeft ons al gewaarschuwd voor veel wind. We eten nog wat en gaan slapen, de wind begint langzaam aan te trekken en rond 24.00 check ik de tent van Ari ‘ hij staat nog’, mijn tent is al een paar keer zowat plat gewaaid. Rond 4 uur in de ochtend gaat de wind liggen en wij ook, de rust is teruggekeerd.

De tenten staan nog

Het weer voor vandaag wordt waarschijnlijk nog slechter, vannacht weer en meer wind voorspeld, ik stel voor dat we toch een eind naar boven lopen, maar geen bivak bouwen, Ari’s tent zal er zeker aan gaan en die van mij wellicht ook. We redden 4000 meter en de wind komt alweer opzetten, toch weer boven de 4000, maar geen 5000der.

Onze TOP foto

We dalen af en gaan door naar de rifugio, we hebben geluk dat er gelijk een auto stopt om ons mee te nemen. Uiteindelijk wordt ik voordat ik onderweg afscheid neem van Ari ( hij gaat richting Chili) helemaal terug gebracht naar Mendoza.

De paarden zijn gewoon nog rustig

Uit de stad met nieuwe Amigo Ari

Eerder had ik een afspraak met Marilou, Joachim, Saar & Jules, zij beklommen de Aconcagua en ik kreeg de tip om naar Vallecitos te gaan om te wandelen, acclimatiseren of proberen een summit te beklimmen. De Aconcagua is een berg waar je grof geld voor moet betalen en dat is tegen mijn principes van berg beklimmen.

Potrerillos , camping met zwembad 🏊‍♀️

Eerst naar Potrerillos met de bus, als ik aankom bij het busstation zie ik een bekende. Ari, gisteren zijn we samen naar de Bodega geweest en we sliepen in het zelfde hostel. Ari komt uit Paraguay en hij is ook een echte berg liefhebber. Als we de tenten hebben geïnstalleerd gaan we wandelen langs een rivierbedding en daarna inkopen doen voor onze Asado.

Ari laat zien dat het pure rivierklei is

Na het inkopen gaan we de Asado opstarten, grappig om het ritueel weer te volgen, we hebben 1 kilo vlees 🥩 en een paprika die hij doorsnijdt en vult met een ei.

Asado
Past niet op het bordje

We smullen weer van het heerlijke vlees met daarbij behorende wijn uit deze streek. Naast ons liggen de “aasgieren” te wachten op de resten.

De “ aasgieren “, echt honden leven